Aha, zabawne! :-)
A teraz coś takiego. Czytam tu od różnych goroli, że śląski to gwara. Kochani, poczytajcie co to za gwara. Jak dla mnie jest to język, tak samo jak szkocki to nie angielski, a słowacki to nie polski...
WESELE MARIKI
Lyjna by chnetko z ryczki śleciała,
jak łod swyj cery sie dowiedziała,
że ta pół roku już chodzi w ciónży
i możno wydać sie niy zdónży!
Z Marikóm dycki łostuda była,
tóż niy dziwota, że nagóniyła!
Trza drapko spotkać sie ze szwigrami,
coby przed ludźmi niy świycić łoczami!
I jak nojpryndzyj wyprawić wesele -
- terminy załatwić, na gminie, w kościele.
Trza by ugodać sie ze farorzym,
jak mo wyglóndać ślub przed ołtorzym:
czy po biołymu, czy tyż w kolorze?
I czy na gowie szlajer mieć może?
Dyć na łostatnich nogach już pudzie,
trza liczyć sie z tym, co pedzóm ludzie!
Czasu nojwyżyj jes dwa miesiónce,
toż trza by drapko zbiyrać pinióndze!
Dobrze że wieprzek jest uchowany,
prawie co mioł być zaszlachtowany.
Jeszcze na działkach sala trza najónć
i już weselym możno sie zajónć!
Trza bydzie zaprosić ze setka gości,
by w familiji niy było złości!
Po dwóch miesióncach, Lyjna i Zefel,
zapnyli wszystko na fostatni knefel!
Mari, z uśmiychym łod ucha do ucha
- choć ledwo jóm było widać zza brzucha -
szła w biołych szatach do ołtorza,
z Fridkym, co robiół za elektrykorza.
Prosto z kościoła na zal pojechali,
kaj wszyscy goście już na nich czekali.
Z delegacjóma i z sómsiadami
- co prziszli pod kościół ze gyszynkami -
ze stodwadzieścia ludzi tam bóło,
dyć wszystko jakoś sie pomieściło!
Trocha mecyji z tortami wynikło,
choć bóło ich dziesiynć – ledwo co stykło!
Za to gorzoły bóło zatela,
możno by stykło na dwa wesela!
To samo z jodłym: preswószt,leberki,
krupnioki, szinki i frankfuterki,
kotlety, rolady, gychaktys i wószt -
- bez przerwy móg żeś „ciepać na rószt”!
Do tego piwo ze beczek loli,
jasne czy ciymne, jak fto woli!
Do tańca przigrywała muzyka,
pod kerownictwym ujka Karlika.
Ujek na zaksie groł po weselach,
na cyji grała ciotka Angela,
do taktu przigrywoł łobydwojgu,
ich synek Ignac, na szlagcojgu.
Tak hucznie wszyscy sie bawiyli,
że ani niy prziuwożyli,
że modo pani boleści dostała
i do szpitala jechać musiała.
Nad ranym muzyka przestała grać
i wszyscy goście poszli spać.
Zefel już wcześnij usnół przi stole,
zresztóm jak dycki, przi gorzole!
Lyjna do kuchni go zasmyczyła
i, by niy zmarznół, dekóm przikryła.
Wele połednia, na poprawinach,
dotarła ze szpitala nowina,
że choć sztyrdziestki ledwo dobiyli,
młodzi ich ópóm i ómóm zrobiyli!
Autor: B.Śmigała
|
